Ռովշան Ասկերով. «Ես Ռուսաստանի քաղաքացի եմ, բայց չեմ կարղ մուտք գործել Հայաստան»

15 Մարտի 2019 - 17:04

«Ի՞նչ, Որտե՞ղ, Ե՞րբ» էլիտար ակումբի լեգենդար գիտակ, խաղի՝ «Առաջին ալիքի» հեռուստատեսային տարբերակի 20 տարվա մասնակից, ինչպես նաև մոսկովյան «Բաքու» ամսագրի փիար-տնօրեն Ռովշան Ասկերովը լայնածավալ հարցազրույց է տվել ռուսական Sports.ru կայքին, որտեղ պատմել է իր աշխատանքի, Ադրբեջանում և Ռուսաստանում իր կյանքի, հայերի նկատմամբ իր վերաբերմունքի և շատ այլ բաների մասին։

«Բյուրեղապակյա բուի» մրցանակակիրը պատմում է, որ արդեն 18 տարի ապրում է Մոսկվայում, իսկ Բաքվից Ռուսաստանի մայրաքաղաք տեղափոխվելը նրան ստիպել են իր ապագա կնոջ նկատմամբ զգացմունքները, տեղեկացնում է Armenia.Az-ը՝ վկայակոչելով hiqqin.az-ին։

«Աղջիկը դուր եկավ ինձ, ուզում էի ամուսնանալ նրա հետ։ Նա Մոսկվայից, որտեղ ծնվել է՝ չէր տեղափոխվի Բաքու։ Հետևաբար ես տեղափոխվեցի։ Իսկ մենք ծանոթացել էինք «Բրեյն-ռինգ» հեռուստահաղորդման ժամանակ։ Այն ժամանակ, երբ մեր թիմը պարտվեց երկու խաղերում և որակազրկվեց, մեր թիմին փոխարինեց Յուլիայի (Յուլիա Գալուևա) թիմը։ Սկսեցինք շփվել, հեռախոսակապ պահապանել։ Այժմ նա իմ կինն է»։

Տեղափոխվելով Մոսկվա, Ռովշանը աշխատանքի է անցել «Սպորտ-Էքսպրես» հանրաճանաչ պաբերականում և այնտեղ աշխատել է 2001 թվականից մինչև 2007 թվականը։

«Իմ սիրած պատմությունը այն է, երբ գնացինք Իտալիա լեռնադահուկային առաջնությանը,- հիշում է Ասկերովը՝ պատմելով օրաթերթում իր աշխատանքի ընթացքում առավել արտասովոր գործուղման մասին,- Ինքնաթիռում մեզ հետ միասին թռչում էր Հայաստանի հավաքականը։ Վայրէչք ենք կատարում Իտալիայում, , պետք է գնանք հյուրանոց Ալպերում։ Ուղեբեռը արդեն ստացել էինք, սակայն կանգնած ենք։ Հարցնում եմ. «Իսկ ինչու՞ չենք գնում» -«Հայաստանի հավաքականի հետ ինչ որ խնդիրներ կան»։ Իսկ տրանսպորտը ընդհանուր էր։ Մոտենում եմ, աշխատակիցներին, հարց եմ տալիս։ Պարզվում է, որ նրանք կորցրել են ուղեբեռի մի մասը։ Սակայն խնդիրը նաև նրանում էր, որ հայերը չգիտեին իտալերեն, իսկ իտալացիները՝ հայերեն։ Ընդ որում հայկական կողմը չգիտեր նաև անգլերեն, գիտեին միայն գերմաներեն։ Եվ նրանք սպասում էին մի մարդու, ով կարող էր թարգմանել։ Ես մտածում եմ. «չէ որ նրանք գիտեն ռուսերեն, իսկ ես՝ անգլերեն»։ Իմ միջոցով արագ պայմանավորվեցին, հարցը լուծեցին։ Նրանց ասեացին, որ ամեն ինչ կբերեն։ Ես ավտոբուս եմ նստում Ռուսաստանի հավաքականի հետ, ինձ է մոտենում իտալյացին. «Դուք կարող ե՞ք գնալ հայաստանցիների հետ նույն ավտոբուսում։ Ձեզնից բացի ոչ ոք չգիտի հայերեն»։

Ես նորմալ ընկալեցի դա։ Դուք ապրում եք կարծրատիպերով։ Իմ կնոջ պապը կռվել է։ Ի՞նչ է, նա արդեն չի կարող Գերմանիա գնալ։ Ազգային պատմությունները շահարկություններ են անխելք մարդկանց համար։

Վերջին անգամ ես Հայաստանում եղել եմ 1981 թվականի ամռանը։ Այդ ժամանակ դա միասնական երկիր էր, իսկ այժմ չեմ կարող մուտք գործել։ Որովհետև կա պայմանականություն: Ես ահա կարող եմ ապրել ազգից հեռու, բայց գտնվում եմ մի աշխարհում, որը գոյատևում է խելահեղ կանոններով։ Նրանք ասում են, որ երկու երկրների միջև կա հակամարտություն։ Եվ ինձ պարզապես Հայաստան չեն թողնի։ Չէ որ եղել են դեպքեր, երբ Ռուսաստանի հայկական ծագումով քաղաքացիներին չեն թողել մուտք գործել Ադրբեջան։

Այո, ես ունեմ ռուսական անձնագիր։ Միայ դա է։ Ես Ռուսաստանի քաղաքացի եմ։ Սակայն իրավիճակի բերումով մամուլի աշխատակից, մարդիկ գիտեն, թե ես ծննունդով որտեղից եմ, և ես անվտանգության որևէ երաշխիք չեմ ունենա։

Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև պատերազմը ընթանում է 1988 թվականից։ Եվ այն ընթանում է Ադրբեջանի տարածքում։ Լեռնային Ղարաբաղը Ադրբեջանի տարածք է։ Երկու երկրների միջև առկա է առճակատում։ Այս ամենը հավասար է նրան, որ ԽՍՀՄ-ի քաղաքացին 1943 թվականին գնար Գերմանիա։ Ես Հայաստան չեմ գնում այդ նույն պատճառով, ինչու չեմ գնում Սիրիա։ Ես հանգիստ գնում եմ ցանկացած երկիր, եթե գիտեմ, որ առանց որևէ խնդրի հետ կվերադառնամ։ Հայաստանի դեպքում նման վստահություն չկա։

Ես ատելություն չունեմ հայերի նկատմամբ: Ինչպե՞ս կարող է ատելություն լինել մի ամբողջ ազգի նկատմամբ։ Ինչի՞ պատճառով։ Ինձ համար թշնամին է նա, ով անձամբ վատություն է արել ինձ։ Իմ բարեկամներին, ազգականներին։ Նման ձևակերպմամբ ես ավելի շատ թշնամիներ ունեմ ադրբեջանցիների շրջանում։ Սակայն ես թշնամիներին ու բարեկամներին չեմ բաժանում ըստ ազգային պատկանելության։ Դա նման է նրան, որ թիմին երկրպագում եմ միայն նրա համար, որ մենք նրա հետ մի երկրից ենք, և ն դեմ նրանց, ովքեր ուրիշ երկրից են։ Եթե վատ մարդ է, ես նրա հետ բարեկամություն չեմ անում, ինչպիսի անձնագիր էլ որ ունենա։ Կարող է արդյո՞ք իմ որդին երբևիցե Ղարաբաղը անվանել Հայաստանի տարածք։ Ոչ։ Ինչի՞ց ելնելով նա այդպես կասի։ Մենք կարող ենք ցանկացած տարածքը հայտարարել մյուս պետության տարածք։ Սակայն դե յուրե Ղարաբաղը ադրբեջանական տարածք է։ Եվ դա այդպես է, քանի դեռ չի ընդունվել ՄԱԿ-ի այլ որոշում։ Իսկ դա հենց այնպես չի ընդունվել»։

ARMENIA.AZ